Piše: Slavko BASARA

Dragan Džajić, današnji predsjednik Crvene zvezde ostvario je za 67 godina života tri životna djela!
Postao je, na taj način, jedinstven primjer u svijetu uspješnosti jednog života i jedne sportske karijere.
Prvo životno djelo, Džajić je ostvario kao vrhunski majstor na terenu. UEFA ga je zvanično uvrstila među deset fudbalskih velikana koji su najviše doprinijeli afirmaciji fudbalske igre na evropskom kontinentu i proglasila ga zvanično za najboljeg fudbalera na tlu Srbije i Crne Gore za 50 godina postojanja te organizacije sa sjedištem u švajcarskom Nionu. Igrao je tri utakmice za najbolju reprezentaciju svijeta. Najveći umjetnici fudbalske igre iz njegove generacije: Euzebio, Faketi, Jašin, Albert, Pele, Macola, Čarlton, Krojf, Amansio... uvrstili su ga u idealan tim 11 najboljih fudbalera svijeta.

Drugo životno djelo Džaja je ostvario kao fudbalski stručnjak i fudbalski radnik, osvojivši sa Crvenom zvezdom klupsku titulu šampiona Evrope i svijeta, stvorivši nezaboravnu generaciju fudbalskih velemajstora na čelu sa Savićevićem, Pančevom, Jugovićem, Mihajlovićem, Prosinečkim, Belodedićem, Binićem, Marovićem, Stojanovićem...
Prema pouzdanim informacijama našeg sajta Džajić je ovogodišnji dobitnik nagrade za životno djelo u sportu Vlade Srbije, odnosno Ministarstva omladine i sporta, u realizaciji Sportskog saveza Srbije kojim predsjedava jedan od najvećih sportista Srbije svih vremena i stanovnik „kuće slavnih“ vaterpolista Aleksandar Šoštar. Zvanično će mu nagrada biti uručena 25. maja na posebnoj svetkovini u Skupštini Srbije.

U obrazloženju nagrade za životno djelo, kaže se da je Dragan Džajić zadužio ne samo sport svoje otadžbine već uopšte fudbal kao igru, a njegovo sjajno ponašanje van terena i uopšte u životu može generacijama koje dolaze da služi za primjer.
Priznanje je stiglo u prave ruke, ali i nakon velike životne borbe Dragana Džajića kada su ga „na pravdi Boga“ pojedinci političkom ohološću i bezobzirnošću pokušali da omalovaže i diskredituju, ne kao sportistu već kao čovjeka, čak dotle da su ga javno hapsili i mjesecima držali u zatvoru.
Sve je izdržao i stoički i dostojanstveno, iako samo on zna kakve ožiljke nosi na duši. Postao je veliki i u takvim neprilikama, nikog javno ne optužujući, jedino dokazujući da je nevin i „na pravdi Boga“ optužen.

Sve je izdržao! Otuda i posebna vrijednost njegovog trećeg životnog djela koje ustvari zaokružuje i veliku priču o njegovoj besmrtnosti.
Listajući u dokumentaciji, pronašao sam tekstove iz „Sportskog Žurnala“ iz 2008, 2009. i 2010. godine koje je potpisivao moj kolega novinar i publicista Tomo Marić, a posebno sam se zadržao na tekstu „Spomenik i kad srušiš ostaje spomenik“, objavljen samo dva dana poslije sramnog Džajinog hapšenja. Svi drugi tekstovi nosili su istu poruku. Ono što su smjeli Tomo Marić, „Sportski Žurnal“ i njegov glavni i odgovorni urednik u tom vremenu Miodrag Simeunović, drugi nisu htjeli, ili možda nisu smjeli, što mu na kraju dođe isto. Tu hrabrost znali su da cijene čitaoci „Sportskog Žurnala“ i ne treba da čudi što je on i apsolutni lider sportske štampe na Balkanu.

Ona poruka Tome Marića „Spomenik i kad srušiš ostaje spomenik“ postala je i svojevrstan zaštitni znak cijelog tog montiranog brodoloma Dragana Džajića. Kad su ga nedavno u rodnom Ubu proglasili za počasnog građanina, cijeli gradić bio je izlijepljen Džajićevim fotografijama iz mladosti i upravom naslovom iz „Sportskog Žurnala“. Gradonačelnik Uba spomenu je i u prigodnoj besjedi istu tu poruku.
Jedan život, a tri životna djela.
Draganu Džajiću treba se pokloniti do crne zemlje.
Tri životna djela Dragana Džajića zbog toga i pripadaju svima nama koji nikad nismo gubili vjeru u njegovu ljudsku i sportsku uzvišenost, kao i uostalom Sportlive.ba.