Piše: Slavko BASARA

Bila je nedjelja, 1. septembar 1985. godine. Uobičajeno, onoliko-koliko sam razumio robijanje života i njegov smisao, spremao sam se za prvi dan škole u drugom razredu, moj brat Darko „krštenju“ u prvačiće, pakujući stvari za sutrašnji odlazak u Osnovnu školu „Simo Miljuš“ u Lušci Palanci gdje sam učio osnove ovozemaljskog bitisanja i otkrivanje njegovih tajni.
Ali, moj djed Slavko, majčin otac, po njemu sam dobio i ime, izgubio je bitku života, otišao na onaj svijet, čime je automatski, prolongirano i burazovo i moje prvo školsko pojavljivanje. Tog dana nismo slušali ni „Vreme sporta i razonode“ jer se smrt kod nas, u Podgrmeču, smatrala kao tragedija i opšta žalost, nisu paljeni ni radio ni televizija. Samim tim nismo znali ni rezultate Prve savezne lige Jugoslavije koje smo pratili, kao klinci, putem radio-talasa.
Tako nismo ni čuli da je na stadionu JNA (u Basarama su svi bili Partizanovci osim buraza i mene, on Zvezdaš, a ja volio Želju baš zbog pokojnog djeda koji je bio vozač autobusa u sarajevskom „Energoinvestu“ i donosio mi značke, šalove i majice tima sa Grbavice. I Dragana Škrbe!). Partizan pobijedio titogradsku Budućnost rezultatom 2:1, a da je pobjednički pogodak iz penala postigao Dragan Mance!
Niko tada nije ni slutio da će to biti posljednji gol i radost Partizanovog asa koji je zadivio cijelu Evropu i bio najbolji fudbaler Jugoslavije u to vrijeme.
A dva dana kasnije...
Pokojni djed Slavko sahranjen je 3. septembra, u popodnevnim časovima, na otiškom groblju u Prošićima. Istog dana ovozemaljski svijet je, prije 29 godina, napustio i legendarni centarfor beogradskih „crno-bijelih“. To smo saznali nekoliko dana kasnije, moj brat i ja, gledajući televiziju koja je emitovala vijest o tragediji u Zemunu.
Taj kobni betonski nadvožnjak i novi dio puta iz pravca Novog Sada, kod petlje za uključenje na auto-put Beograd – Zagreb, kod benzinske pumpe „Zmaj“ u Zemunu, mjesto je pogibije Dragana Mancea. U 9.50 časova, kada se vozio na trening i žurio da ne zakasni kod trenera Nenada Bjekovića, „pežo“ registarskih oznaka BG 701-546 je nastradao i sa sobom odnio mladi život fudbalskog majstora.
Dragan Mance je poginuo na placu Basara u Zemunu. Kakva sudbina i koincidencija. Moj drugi djed, Drago, očev otac, davno, mnogo godina prije nego što je to i postao urbani dio Beograda, sa još dvojicom „partijskih saboraca“ sa juga Srbije kupio je zemlju u Zemunu „da se nađe“ i „ko zna možda jednog dana tu bude i kuća“. Međutim, država je bila brža, regulacionim planom upravo na toj zemlji, koja se i danas vodi na mom djedu Dragi, ali su je zaposjeli oni koji imaju mnogo više novca od nas i ne žele da je vrate, sagrađen je put. On je bio koban za fudbalsku zvijezdu koja je mnogo obećavala, ali nije dobila šansu da se do kraja dokaže.
- Kud baš da pogine na našoj zemlji – pitao se, u čudu, naš djed Drago.
O pogobiji Dragana Mancea, burazu i meni, su kasnije pričali Sajo i Žiko, naša braća po nerođenoj tetki, Radmili, koja nas i dan-danas voli kao svoju djecu. Oni su Mrđe, iz Zemuna, blizu porodice Mance, i sjećaju se tog kobnog 3. septembra 1985. godine.
- Mance je bio i dobar komšija i odličan fudbaler, ponikao kod nas u Galenici, sa 17 godina igrao za seniore. Plakali smo kada je poginuo – pričali su nam Sajo i Žiko, naši Zemunci.
Dragan Mance je u dresu Partizana odigrao 279 utakmica i postigao je 174 gola, a zbog svega učinjenog smatra se jednim od najboljih igrača u istoriji beogradskog kluba. Prije tri godine odlukom Skupštine grada Beograda jednoj ulici pored stadiona Partizana dodijeljeno je ime Dragana Mancea.
Mance je rođen je 26. septembra 1962. godine u Beogradu, a fudbal je počeo da igra u Galenici, sadašnjem Zemunu. Od pionira do omladinaca igrao je u matičnom klubu, a u septembru 1980. godine prešao je u Partizan. Mance je bio jedan od najzaslužnijih za šampionsku titulu Partizana u sezoni 1982/83.
Dragan mance je i danas legenda Partizanovog juga koji se sjeća svog golgetera pjesmom: „Otiš'o si Dragane, ostala je tuga, uvek će te bodiri Grobari sa juga“.
Jedan je Dragan Mance!