Piše: Slavko BASARA, novinar Sportskog Žurnala

Republika Srpska je proslavila 22. rođendan i Krsnu slavu. Na današnji dan prije dvije decenije i dvije godine rođeno je ono čemu danas pripadamo i moramo da se izborimo da bude vječito i beskonačno živo.

Dok se „ujedinjena Evropa“ pod dirigentskom palicom Njemačke, koja je u dva velika rata bila gubitnik, trudi da legalizuje ustašku priču i opravda postojanje sabirnih logora smrti za Srbe, Jevreje i Rome od kojih je najpoznatiji jasenovački, dotle se Republika Srpska, zajedno sa maticom Srbijom nalazi u raskoraku između istoka i zapada, tamo gdje je postao život i tamo gdje Sunce zalazi. Iz ovoga izvodi se zaključak da nije nikakvo čudo „slučaj Šimunić“ i buđenje ustašluka u „lijepoj njihovoj“. Sve je projektovano. Davno!

Fudbalska Republika Srpska ima isto toliko godina – 22 – samo je nastala osam mjeseci kasnije, 5. septembra 1992. godine kada je zemlja već uveliko počela da krvari. Opstalo se, i ostalo, sve ove godine, uz veliki entuzijazam, hrabrost, odoljelo se mnogim iskušenjima... To mogu samo jaki i hrabri!

Srbija i samoproglašeno Kosovo će sutra (petak) u Cirihu, sjedištu Svjetske fudbalske federacije (FIFA) pregovarati i dogovarati se kako da srpska južna pokrajina koju sada većinom zauzima i „pokriva“ albanski narod izađe na svjetla međunarodne fudbalske pozornice. Ono što su radili Ivica Dačić i Hašim Tači u Briselu to će, danas u Cirihu, nastaviti Tomislav Karadžić i Fadilj Vokri.

Uloga Fudbalskog kluba Partizan, aktuelnog šampiona Srbije, u ovim pregovorima i razgovorima je ogromna i značajna. I Karadžić i Vokri su nekada bili, a možda su i sada, crno-bijeli.

Neće biti samo samoproglašeno Kosovo na dnevnom redu koje teži otcjepljenju i zvaničnim nastupima u kvalifikacijama za evropska i svjetska prvenstva, već i Palestina koja traži raskid veze sa Izraelom, odnosno sjeverni, turski, dio Kipra, koji ne želi sa južnim, grčkim dijelom koji je priznat od strane UEFA. U ovim pričama ima mjesta i za Republiku Srpsku. Doduše ne u radikalnom obliku koji traže jednostrano proglašeno i nepriznato Kosovo, Palestina i Kipar, ali u obliku da se doprinese progresu fudbala na dejtonskim prostorima.

Sigurno je da će u razgovoru Karadžića i Vokrija, uz posredstvo Švajcarca Jozefa Sepa Blatera, biti ragovora i o utakmici između Srbije i Republike Srpske u Banjaluci koja je trebalo da bude odigrana još u novembru prošle godine. Kao što je poznato Blater je podržao ovu ideju predsjednika Fudbalskog saveza Srbije i samo treba da je aminuje. Ako se to desi onda ćemo u martu imati dva balkanska prijateljska dernija, u Banjaluci između „Orlova“ i „Orlova“, odnosno u Prištini između Kosovara i „šahovničara“.

A nekada smo bili jedno, Beograd sa Zagrebom, a Priština s Banjalukom. Ne mogu a da se ne sjetim 1988. godine kada je Borac osvojio pehar Maršala Tita. Te godine u polufinalu je izbacio baš Prištinu poslije boljeg izvođenja penala, a kasnije savladao, u veličanstvenom finalu 40. Kupa Jugoslavije, neprikosnovenu i favorizovanu Crvenu zvezdu. Nažalost, dvije godine kasnije, na „Maksimiru“ Zagrepčani i Beograđani su pokazali kakvu sudbinu ima Jugoslavija koju jedino ni tada, a ni sada, nisu negirali Srbi. Svi ostalu jesu, praveći se kao da i ne znaju o čemu se radi.

Banjalučki Borac je prvi klub koji je postao član Saveza osnovanog 5. septembra 1992. godine, udario je temelje respektabilne organizacije koja je danas izuzetno važan faktor na fudbalskoj sceni BiH. Sada se očekuju prvi konkretni rezultati te borbe, upornosti i istrajnosti kada se čeka zeleno svjetlo iz Ciriha da „A“ reprezentacija Republike Srpske konačno može da igra prijateljske utakmice.
To je veliki korak ka unapređenju fudbala i odnosa u BiH tim prije što je Izvršni odbor Fudbalskog saveza dejtonske zemlje dao jednoglasnu saglasnost i podršku Republici Srpskoj.

Ipak, priča Republike Srpske i BiH gdje je povraćeno dobro poljuljano povjerenje ne može da se poredi sa pričom Srbije i Kosova u kojem nema ni gram povjerenja. I za razliku od Republike Srpske, Kosovo zaobilazi matični Savez i negira Beograd. FSRS nikada nije negirao Sarajevo!

Nekada je naš narod bio u Evropi, jedan od najstarijih na Starom kontinentu. Danas nam traže nekakve ulaznice za vatikanski projekat nazvan „Evropska unija“ koji počiva, kao što smo već u uvodnim rečenicama napisali, na nacizmu i NDH-aziji. Bez obzira što se mnogi trude da nam oduzmu „titulu“ evropskog naroda Srbija i Republika Srpska su u srcu Evrope. Ako oni ne misle tako, mi se nadamo – daće Bog, bićemo opet Evropa.
Mada, više nismo ni sigurni šta ta Evropa danas predstavlja. Tu smo gdje smo i drugdje nemamo.

I geografski i fudbalski Republika Srpska je Evropa, ma koliko god to „evropejci“ negirali. A Drina je samo rijeka koja protiče kroz srpsku zemlju na Balkanu...
Sviđalo se to nekome ili ne, tako je!